Onlangs had ik een gesprek met een vrouw die zichzelf compleet kwijt was. Ze zorgde ervoor dat iedereen in huis op tijd opstond, het ontbijt op tafel stond, kinderen op tijd naar school gingen, man gestreken kleren in zijn kast had, huis schoon en opgeruimd was, avond eten op tijd op tafel stond, etc. Daarnaast had ze een parttime job waarin ze op de automatische piloot stond.

Het leven raasde voorbij en 5 jaar later was er eigenlijk niet veel veranderd, behalve dan die nieuwe rimpels onder haar ogen en een aantal grijze haren. Ze was eigenlijk een beetje teleurgesteld in het leven en miste plezier en uitdaging.

Toen ik vroeg wat haar doel was van onze gesprekken antwoordde ze: ‘Ik wil weer trots zijn op wie ik ben en lachen, lachen tot de tranen over mijn wangen biggelen.’

De doelen die mensen formuleren zijn vaak in termen waar ze vanaf willen; ik wil geen ruzie meer; ik wil niet meer onzeker zijn; ik wil niet meer alleen zijn. Onze hersenen maken alleen geen onderscheid in positieve formuleringen en ontkenningen. Voor onze hersenen is ‘ik wil niet meer onzeker zijn’ hetzelfde als ‘ik ben onzeker’. Dat komt omdat het woord onzeker centraal staat en alle aandacht krijgt. En alles wat je aandacht geeft groeit! Zorg er dus voor dat, als je een doel wil bereiken, je je doel positief houd! (wat zou je wèl willen en wat wil je in plaats van ruzie?)

Het doel wat deze leuke dame heeft is volgens mij iets wat heel veel mensen willen. Maar deze vrouw heeft de eerste stap gezet, ze heeft iets overwonnen.

Samen gaan we haar juiste pad vinden, iedereen verdwaalt wel eens een keer.